Per huifkar naar Zuid-Frankrijk
 

Verander de achtergrondkleur  

 


Een 
droom...

 


paard, huifkar en 'de paardengek'

 

 

Wat is het leven mooi



Wat is geluk?



Gefriemel, gefrutsel,
'je t'aime'



Vive la France

Een mooie meid op
een fiets...

Nieuw woord: 'les crottins...'



A cause de l'hygiène...



Dochter van  Eva...



Keurig in het pak,
met stropdas...



Strak gebroekt,
rood  gelaarsd

Bien passé vos
vacances?

 

 

 

home


M
enige paardengek droomt ervan, een enkeling doet het: met eigen paard de wereld intrekken. Peter Stalmeier, inwoner van het Brabantse Oss, deed het. Op zekere dag trok hij de deur achter zich dicht, klom op de bok van zijn huifkar en reed zijn neus achterna. Ruim drie maanden was hij onderweg. Op en neer naar Zuid-Frankrijk, zo'n 2500 kilometer in totaal. Een soort sabbatical leave, een adempauze in een hectisch bestaan als journalist.
'Wat heb je allemaal meegemaakt', werd hem bij terugkomst gevraagd. 'Te veel om zomaar even te vertellen', antwoordde hij. 'Ik zet het wel een keer voor jullie op papier.'
Dagen, maanden, jaren verstreken. Toen het er uiteindelijk van kwam, beleefde hij de tocht opnieuw, nu aan de hand van het dagboek dat hij destijds had bijgehouden en dat kort na terugkomst in een bureaulade verdween. Vrienden die hij het reisverslag liet lezen waren enthousiast en raadden hem aan het te publiceren. 'Oud nieuws', zei Peter Stalmeier, 'daar zit niemand op te wachten.'

Nieuwsgierig

'Wie trekt nu in zijn eentje drie maanden met een huifkar erop uit?' wierpen zij tegen. 'Wat maakt zo iemand mee? Daar zullen veel mensen nieuwsgierig naar zijn.'
Stad- en streekgenoten misschien, bepeinsde de auteur. 
'Heeft het iets van eeuwigheidswaarde?' vroeg chef-redacteur Kees Dings van het regionale nieuwsblad De Sleutel.
'Een goed verhaal is nooit weg. Bovendien verandert er in al die tijd niet zo veel. Mijn zoon Anne, die enkele jaren terug in mijn voetsporen trad, kan het bevestigen. Hij bracht de huifkar naar mijn dochter Saskia die in de buurt van het Zuidfranse Cahors een hippisch centrum heeft. Een cadeautje voor haar slagen als paardrijdinstructrice. Hij deed er twee maanden over.
 

Intocht Père Noël. Inzet: dochter Saskia

'Zit je zoon ook in het paardenvak?'
'Ten dele. Als danserchoreograaf houdt hij zich ook bezig met voltige.'
'In hoeverre komen zijn reiservaringen overeen met de jouwe?'
'Ieder beleeft zo'n tocht op zijn eigen manier, maar er zijn veel overeenkomsten. Op de eerste plaats kom je jezelf tegen. Voorts houdt elke nieuwe dag een nieuw avontuur in. Hoe is het weer, hoe de weg die je moet gaan, wat en wie kom je erop tegen, waar vind je 's avonds onderdak? Wat mij elke dag weer verraste, was de gastvrijheid van de mensen, met name op het Franse platteland. Het lijkt wel of er alleen maar behulpzame, gastvrije mensen wonen. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat die dichtbij de natuur staan. Daarin ben je op elkaar aangewezen. Jij als vakantievierende zwerver maakt deel uit van die natuur. Mocht men al aarzelen de deur voor jou open te doen, dan doen ze het wel voor je paard. Fransen, met name boeren, zijn gek op paarden. Deel uitmaken van de natuur, daarin zien te overleven is voor mij de belangrijkste uitdaging van zo'n trektocht.'

Hokjescultuur

'Is het woord overleven niet wat overdreven als je beschikt over een huifkar?' 
'Ga er maar aan staan. Verruil zelf eens je centraal verwarmde van alle gemakken voorziene huis voor een door weer en wind geteisterde, tochtige kar in een jou totaal onbekende omgeving. Dan piep je wel anders. Maar, ik kan je verzekeren dat je na drie maanden een heel ander mens bent. In mijn geval tien jaar jonger alsook tien kilo lichter.' 
Hoe oud was je toen je aan die tocht begon?'
'Ik had zoveel kruisjes achter mijn naam dat een normaal mens zou zeggen: 'Man waar begin je aan?' Maar wat is normaal? Het is een woord uit de hokjescultuur die mensen belet buiten de platgetreden paden te gaan. Zo'n tocht te maken als ik bijvoorbeeld. Om het bij het hokje leeftijd te houden: twintig, dertig betekent jong, ondernemend en levenslustig, tachtig oud, futloos en afgeleefd. Ik ken van zeer nabij bejaarde dertigers en jeugdige tachtigers.' 
'Wat heet jeugdig?'
'Mijn twaalfjarige fjordenmerrie Rianne die de huifkar heeft getrokken. Oud, meende ik op het moment dat ik overwoog haar te kopen. Ik ging te rade bij mensen die in het paardenvak hun brood verdienen. Ze zeiden dat ik meer kans maakte heelhuids thuis te komen met een wat oudere, ervaren en goed beleerde pony voor de kar, dan met een jong, dartel dier. Ik ben ze achteraf zeer dankbaar voor het advies. De 'oude' merrie bleef jong tot haar vijfentwintigste. Betrek een en ander op de maatschappij en alles wordt anders.'

Uniek

'Nogal diepzinnig ...'
'Als je dag in dag uit over een schommelende paardenkont met een snelheid van vijf kilometer per uur de wereld inkijkt, ga je nadenken over van alles en nog wat.'
'Daarover schrijf je in je verslag?'
'Lang niet alle overpeinzingen staan erin. Dat zou saai worden. Bovendien zijn ze soms erg persoonlijk en die gaan niemand wat aan.' 
'Heb je er wel eens over gedacht zo'n tocht opnieuw te maken?'
'Een unieke belevenis laat zich niet herhalen. Ik heb in Nederland nog wat korte vakantietochten gemaakt. Voor diegenen die mee mochten een onvergetelijk avontuur, vooral voor kinderen.'
'Jouw verhaal zou mensen op de gedachte kunnen brengen zelf met paard en huifkar erop uit te trekken.'
'Waarom niet? Je moet er wel de juiste mentaliteit voor hebben. Vervolgens een betrouwbaar paard dat je in de hand kunt houden, waar je van houdt als van jezelf plus nog 'vijfentwintig' andere voorwaarden en je komt een heel end. Ik heb eens een zondagsrijder trots horen beweren dat hij op een dag zeventig kilometer aflegde. Die zou ik graag voor mijn kar spannen. En dan de zweep er over.'  

Sprookjes

'Je zei dat je fjord jong is gebleven tot haar vijfentwintigste.'
'Ik had gehoopt dat Rianne vijftig zou worden zoals de oudste pony in de annalen van het paardenbejaardenkamp in Soest. Met vijfentwintig gaf ze de geest. Maar ik heb nog wel haar tien jaar jongere metgezellin Comiek.'
'Rij je daar nog op of ben je daar inmiddels te oud en te stram voor?'
'Als je gezond blijft kun je paardrijden tot je laatste ademtocht. Bij mij blijft het steken op goede voornemens, vooral sedert ik een nieuwe ponyverzorgster heb. Een echte ponymeid. Ze rijdt dagelijks, weer of geen weer. Dat geeft mij de kans mij meer aan een andere hobby te wijden. Minder sportief maar ook heel leuk.'
'En die is?'
'Ik schrijf sprookjes. Het uitwerken van het dagboek was een tussendoortje. Geen sprookje, een waargebeurd verhaal. Een verslag van een tocht waar, zoals ik onderweg vaak hoorde, menigeen van droomt. 'Un rêve,' zeggen de Fransen, een droom. Voor mij was het geen 'rêve'. Gewoon een andere manier van er op uit trekken. Met een step lijkt me ook wel leuk. Overigens, schrik niet van de Franse woorden die je in mijn reisverslag tegenkomt. Het tekent de sfeer waarin ik mij bevond. Waar nodig heb ik ze vertaald; tegenwoordig heeft niet iedereen Frans in zijn schoolpakket. Onthoud maar alvast het woord 'côte', berghelling. Vrij vertaald: nachtmerrie. Voor mijn merrie Rianne althans, die de côtes met een zware huifkar op en af moest.'
(Nieuwsblad De Sleutel publiceerde het reisverslag in 26 wekelijkse afleveringen.)

 

 

Rawhide